تبلیغات
پرواز با خورشید - تک بیت های ناب
پرواز با خورشید
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من  alt=
 

به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است
                                  بکش به غمزه که اینش سزای خویشتن است


 

گفتمش نقاش را نقشی بكش از زندگی
                                                با قلم نقش حبابی بر لب دریا كشید

 

                

شمع بزم محفل شاهان شدن ذوقی ندارد
                                         ای خوشا شمعی که روشن می کند ویرانه ای را

 



دمی با دوست در خلوت به از صد سال در عشرت
                                              من آزادی نمی خواهم که با یوسف به زندانم

 

 

ازسربالین من برخیز ای نادان طبیب
                                              دردمند عشق را دارو به جزدیدار نیست

 

 

ای مصور صورت یار مرا بی ناز کش
                                      چون به نازش می رسی بگذار من خود می کشم

 



بودیم و کسی پاس نمیداشت که هستیم

                                          باشد که نباشیم و بدانند که بودیم

 

 

با عقل گشتم همسفر یک کوچه راه از بی کسی

                                          شد  ریشه  ریشه  دامنم  از  خار  استدلالها

 

 

حالت سوخته را سوخته دل داند و بس

                                          شمع دانست که جان دادن پروانه ز چیست؟

 

 

ز کوی میکده دوشش به دوش می بردند
                                          امام شهر که سجاده می کشید به دوش

 

 

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی      

                                         که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

 

 

گفتی که تلخی های می، گر ناگوار افتد مرا

                                         گفتم که با نوش لبم آن را گوارا می کنم

 

 

 

تا نباشد این جدایی ها کس نداندقدر یاران را


                                         کویــر خشک میــدانـــد بــهای قـطــره باران را

 

 

 

از كوزه بی می می بی شیشه طلب كن

                                       حق را ز دل خالی از اندیشه طلب كن

 

 

پروانه امشب پر مزن اندر حریم یار من

                                     ترسم صدای شب پرت از خواب بیدارش کند

 

 

من دگر شعر نخواهم بنویسم كه مگس

                                    زحمتم می دهد از بس كه سخن شیرین است

 

برقی از منزل لیلی بدرخشید سحر

                                   وه که با خرمن مجنون دل افگار چه کرد

 

 

ای خردمند که گفتی نکنم چشم به خوبان
                                 به چه کار آیدت آن دل که به جانان نسپاری

 

 

گر به شوق کعبه خواهی زد قدم

                                  سرزنشها گر کند خار مغیلان غم مخور

 

 

بسیار سفر باید تا پخته شود خامی

                                  صوفی نشود صافی تا در نكشد جامی

 

 

مشكل عشق نه در حوصله دانش ماست

                                حل این نكته به این فكر خطا نتوان كرد

 

 

ما ازین هستیه ده روزه به تنگ آمده ایم
                               وای بر خضر که زندانی عمر ابدست

 

 

به طواف كعبه رفتم به حرم رهم ندادند

                                تو برون در چه كردی كه درون خانه آیی

 

 

عرشیان از فرشیان در خدعه كمتر نیستند

                                آن ملك با آن تقرب هیات شیطان گرفت

 

 

ما زنده به آنیم كه آرام نگیریم

                               موجیم كه آسودگی ما عدم ماست

 

 

طفل میگرید چو راه خانه را گم می كند

                                چو نگریم من كه صاحب خانه را گم كرده ام

 

 

اظهار عجز پیش ستمپیشگان خطا ست

                                اشك كباب موجب طغیان آتش است

 

 

سخن عشق تو بی آنکه برآید به زبانم
                                رنگ رخساره خبر می دهد از راز نهانم

 

 

مرد بی برگ و نوا را سبك از جای مگیر

                                كوزه بی دسته چو بینی به دو دستش بردار

تا نباشد این جدایی ها کس نداندقدر یاران را

کویــر خشک میــدانـــد بــهای قـطــره باران را

 

 

 

شــب  خوابید  و  از  گریــه  بیـدارم هنــوز

گر چه رفتی از برم، مشتاق دیدارم هنــوز

 

 

 

ناز آن چشمان نازت نازنین ناز آفرید

نـاز داری نـاز كن نـازت بنازم نازنیــن

 

 

 

نامــه جـــرم مــرا روز جــزا باز مــکن

من به امید عطای تو خطا کار شدم

 

 

 

برج ویرانم غبار خویش افشان کرده ام

تا به پرواز آیم از خود ،جسم را جان کرده ام


 

گفتی که چه شد قاعده مهر ومحبت

                                    رسم کهنی بود به عهد تو برافتاد

 

 

تکیه بر عهد تو کردیم و نمی دانستیم

                                کانچه نزد تو حقیر است همان میثاق است

 

 

ترک ما کردی برو هم صحبت اغیار باش

                               یار ما چون نیستی با هرکه خواهی یار باش

 

 

اسرار غمش گفتم در سینه نهان دارم

                              رسوای جهانم کرد این رنگ پریدنها

 

 

تیشه فرهاد اگر در عشق شیرین کوه کند

                             من به مژگان کوه را زیر و زبر خواهم نمود

 

 

گر چه می دانم نمی آیی ولی هردم زشوق

                             سوی در می آیم و هر سو نگاهی می کنم

 

 

اندکی پیش تو گفتم غم دل ترسیدم

                              که دل آزرده شوی ورنه سخن بسیار است



 

موج این بار چنان کشتی طاقت بشکست
                           که عجب دارم اگر تخته به ساحل برسد

 

 



نه به خاک در بسودم نه به سنگش آزمودم
                          به کجا برم سری را که نکرده ام فدایت

 

 



به تکلم به خموشی به تبسم به نگاه
                         می توان برد به هر شیوه دل آسان ازمن

 

در چنین عهدی که نزدیکان ز هم دوری کنند

                                  یار غم بین که از من یک نفس هم دور نیست

 

 

 

سوختم از تشنگی ای کاش باران می گرفت

                              در من این احساس بار آور شدن جان می گرفت

 

 

 

شمع روشن شد و پروانه به آتش پیوست

                           می توان سوخت اگر امر بفرماید عشق

 

ره میخانه و مسجد کدام است
که هر دو بر من مسکین حرام است

نه در مسجد گذارندم که رند است
نه در میخانه کاین خمار خام است

میان مسجد و میخانه راهی است
بجویید ای عزیزان کاین کدام است

به میخانه امامی مست خفته است
نمی‌دانم که آن بت را چه نام است

مرا کعبه خرابات است امروز
حریفم قاضی و ساقی امام است

برو عطار کو خود می‌شناسد
که سرور کیست سرگردان کدام است

 

                                 

 

در مجلس خود راه مده همچو منی را

                      کافسرده دل افسرده کند انجمنی را

 

 

 

 

هر که را دیدم به راز عشق محرم ساختم

                      خویش را در عاشقی رسوای عالم ساختم

 

 

 

 

 نمی دانم چه تاثیر است در عشق

                      که بیمارش به صحبت نیست مایل

 

 

 

 

برو با هرکه می خواهد دلت گشت چمن میکن

                      اگر خواری بگیرد دامنت را یاد من میکن

 

 

 

 

ز بس که ز اهل جهان خاطرم گریزان است

                      به خانه ای که سری می کشم گریبانست

 

 






آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی


کد ساعت فلش











Flag Counter